Η επαφή με τις συσκευές κλειστού κυκλώματος ξεκίνησε το 1999 όταν ο αείμνηστος φίλος Χρήστος Μπαρούχας κανόνισε να καταδυθούμε με δύο παλαιά Dräger Atlantis. Τότε, οι συσκευές τέτοιου τύπου ήταν ακόμα κάτι ξένο για την Ελληνική καταδυτική σκηνή. Θυμάμαι ακόμα έναν γνωστότατο εκπαιδευτή ο οποίος μαζεύοντας τους μαθητές γύρω μας εκείνη την ημέρα είπε το καταπληκτικό: " Ελάτε παιδιά να σας δείξω τις Γερμανικές συσκευές τύπου κλόζεν σέρκεν (!) "

 

Από εκείνη την πρώτη κατάδυση και ύστερα, άρχισα να χρησιμοποιώ συχνά τα Dräger Atlantis και Dolphin ενώ το 2001 αγόρασα ένα Ray. Σύντομα συνειδητοποίησα τους περιορισμούς του και στράφηκα σε πειραματισμούς και ιδιοκατασκευές, αρχικά κλειστού κυκλώματος με οξυγόνο και αργότερα σε άλλους τύπους. Παράλληλα είχα την ευκαιρία να δοκιμάσω διαφορετικές συσκευές όπως τα Inspiration, Megalodon κ.α.

 

Έχοντας το Ray της Draeger και τις βασικές γνώσεις λειτουργίας των rebreather θέλησα να πειραματιστώ με μία συσκευή κλειστού κυκλώματος με μικρό βάρος και όγκο για καταδύσεις μεγάλης διάρκειας στα ρηχά. Η όλη κατασκευή ήταν οικονομική, εύκολη και σχετικά γρήγορη αφού τα "δύσκολα" κομμάτια ήταν διαθέσιμα από το Ray.

 

Η βοήθεια των φίλων μου ήταν πολύτιμη καθώς μου προσέφεραν ορισμένα εξαρτήματα (P-connectors) και γέμισαν την φιάλη με καθαρό οξυγόνο από ιδιωτικό σταθμό πλήρωσης Nitrox/Trimix. Για την κατασκευή χρησιμοποίησα την φιάλη των 4L του Ray, το πρώτο στάδιο με το μανόμετρο και το DSV με τους σωλήνες του. Η εισαγωγή του οξυγόνου στο κύκλωμα γινόταν με βαλβίδα εισαγωγής η οποία τοποθετείται συνήθως σε στολές στεγανού τύπου.

Η φιάλη προσαρμοζόταν στο κάνιστρο με ένα παλαιό twinning band της AP Valves για φιάλες 12L, ενώ οι αναπνευστικοί ασκοί ήταν από σαμπρέλα μοτοσικλέτας. Το κάνιστρο κατασκευάστηκε από PVC. Χρειάστηκα επίσης ιμάντες των 25mm και 50mm καθώς και μία πόρπη ζώνης βαρών και ένα fastex clip. Ακόμα, χρησιμοποίησα δύο ανοξείδωτους κολιέδες και μερικά υλικά από τον υδραυλικό της γειτονιάς και το μαγαζί με τα σιδηρικά. Δυστυχώς, για να τοποθετήσω τα P-connectors έπρεπε να επισκεφτώ και ένα μηχανουργείο για να μου τορνεύσουν λίγο ertalon. Ας δούμε όμως το σύστημα αναλυτικότερα.

 

Η κομμένη και κολλημένη σαμπρέλα από μοτοσυκλέτα. Σε αυτή προστέθηκαν δύο P-ports και η βαλβίδα εισαγωγής.

 

Αριστερά, το εσωτερικό του ασκού εισπνοής. Διακρίνεται το P-connector τοποθετημένο με το δακτυλίδι από Ertalon το οποίο φτιάχτηκε σε μηχανουργείο.

 

Το εσωτερικό του δοχείου (κάνιστρο). Στον πυθμένα τοποθετήθηκε διάτρητη βάση και στο κέντρο μία μπρούτζινη ντίζα. Στο επάνω μέρος της αριστερής φωτογραφίας διακρίνεται και ένας δακτύλιος από PVC ο οποίος επέτρεπε την προσαρμογή της στήλης απορρόφησης ανάλογα με την ποσότητα υλικού.

 

Μετά την πλήρωση, σειρά είχε ένα πλέγμα από HDPE για να συγκρατεί το υλικό απορρόφησης. Στα μισά του κάνιστρου κατά το γέμισμα τοποθετούταν ειδικό λαστιχένιο εξάρτημα (baffle) για να αποφεύγεται το channelling effect (κατά το φαινόμενο αυτό τα αέρια εκπνοής αντί να περάσουν μέσα από το υλικό ακολουθούν τα τοιχώματα του κάνιστρου και παρακάμπτουν το υλικό με αποτέλεσμα να μη γίνεται αποτελεσματική δέσμευση του CO2). Μία πρόσθετη λειτουργία που επιτυγχάνεται είναι η αποφυγή της κατακάθισης (settling) του υλικού κατά τη μεταφορά.

 

Τέλος, το σύστημα έκλεινε με ανοξείδωτο διάτρητος δίσκο ο οποίος ασφάλιζε με πεταλούδα.

 

Το κάνιστρο, έτοιμο να δεχθεί τη φιάλη με τον ρυθμιστή, τους ασκούς εισπνοής και εκπνοής και το DSV. Η κόκκινη λωρίδα υποδηλώνει την είσοδο του εμπνεόμενου αερίου ενώ η πράσινη την έξοδο του καθαρού πλέον αερίου.

 

Στις 18.02.2002 έγινε η πρώτη δοκιμή σε θερμαινόμενη πισίνα για 40 λεπτά. Η κατασκευή δεν παρουσίασε κανένα πρόβλημα ενώ η κατάδυση ήταν αθόρυβη και πολύ ευχάριστη. Εκτιμάται ότι η διάρκεια με Sofnolime ξεπερνά τις 2,5 ώρες ενώ η φιάλη αρκεί για 400 - 500 λεπτά (!) ανάλογα με τον όγκο που σπαταλιέται στις δοκιμές πριν την κατάδυση και τα ξεπλύματα των ασκών.